• turned_in آرتروز گردن یا اسپوندیلوزیس گردن

    آرتروز گردن یا اسپوندیلوزیس گردن

    اسپوندیلوزیس گردن، یک اصطلاح کلی است که برای توصیف تعییرات فرسایشی دیسک و مهره های گردن ، ناشی از افزایش سن به کار می رود.به مرور زمان و با افزایش سن، دیسکهای گردن آب خود را از دست می دهند  و از ضخامت آنها کاسته می شود و همین امر موجب بروز نشانه های آرتروز  شامل برجستگیهای استخوانی در لبه مهره ها می شود. آرتروز گردن بسیار شایع است  به طوری که بیش از ۸۵ درصد  افراد بالای ۶۰ سال آرتروز گردن دارند ولی اغلب این افراد از درد یا مشکل دیگری در ناحیه گردن شکایت ندارند.( یعنی با وجود مشاهده علائم آرتروز در گرافی ساده گردن، درد گردن ندارند.)

    آرتروز گردن

    علائم و نشانه های آرتروز گردن یا اسپوندیلوزیس گردن

    همانگونه که گفته شد ، آرتروز گردن یا اسپوندیلوزیس گردن برای اغلب افراد علامت یا نشانه ای ایجاد نمی کند . موقعی که علامت دار باشد معمولا خود را به صورت درد و یا سفتی و خشکی در گردن نشان می دهد . گاهی امکان دارد آرتروز گردن باعث تنگی کانال مرکزی ستون مهره یا مجراهای عبور ریشه های عصبی شود که در این صورت می تواند نخاع و یا ریشه های عصبی را تحت فشار قرار دهد  و علائمی به شرح زیر ایجاد کند:

    ۱-سوزن سوزن شدن، خواب رفتگی ویا ضعف عضلانی در دستها و پاها

    ۲-اشکال در راه رفتن و تعادل

    ۳-اشکال در کنترل ادرار ویا مدفوع

    در صورت بروز نا گهانی علائم بالا ، مراجعه فوری به پزشک متخصص الزامی است.

    علل آرتروز گردن یا اسپوندیلوزیس گردن

    با گذشت زمان و بالا رفتن سن ،استخوانها و غضروف هایی که ستون مهره  ها را تشکیل می دهند ، دچار تغییرات فرسایشی ( دژنراتیو) از قرار زیر می شوند:

    ۱-دهیدره شدن یا از دست رفتن آ ب دیسکها: دیسکها مانند بالشتکهایی هستند که بین مهره  ها قرار دارند. تا سن ۴۰ سالگی اغلب دیسکها شروع به از دست دادن آب و کاهش ارتفاع می کنند.که این امر باعث وارد آمدن فشار به مفاصل فاست  و ایجا تغییرات آرتروز در آنها می شود.

    ۲-فتق دیسک : افزایش سن قسمتهای محیطی دیسک را نیز تحت تاثیر قرار می دهد و باعث ایجاد ترکهای ریز در آن نواحی شده ، برجستگی دیسک را در پی می آورد ، که گاهی می تواند به نخاع یا ریشه های عصبی فشار وارد آورد.

    ۳-زوائد استخوانی : تغییرات دژنراتیو دیسک و کاهش ارتفاع آنها  و اعمال فشار به مفاصل فاست ، باعث ایجاد زوائد استخوانی می شود ، که در حقیقت تلاش بدن برای استحکام بخشیدن به ستون مهره ها است  ولی همین برجستگی های استخوانی گاهی باعث فشار به ریشه های عصبی یا نخاع می شوند.

    ۴-سفت شدن لیگامانها: لیگامانها ساختمانهایی هستند که استخوانها را به هم متصل می کنند . با افزایش سن این لیگامانها می توانند سفت شده و حرکت گرد ن را محدود کنند.

    فاکتورهای خطر ساز آرتروز گردن

    عوامل مستعد کننده آرتروز گردن عبارتند از:

    ۱-سن: اسپوندیلوزیس گردن جزء طبیعی فرایند پیری است.

    ۲-شغل: مشاغلی که مستلزم حرکات مکرر گردن، قرار گیری سر وضعیتهای نامتعارف ویا انجام کار بالای سر به مدت طولانی باشند، زمینه را برای ایجاد آرتروزگردن  فراهم می کنند.

    ۳-آسیبهای گردن: آسیبهای قبلی گردن مانند تصادف می تواند بروز آرتروز گردن را افزایش دهد.

    ۴- فاکتورهای ژنتیکی

    ۵- سیگار کشیدن

    تشخیص آرتروز گردن

    تشخیص آرتروز گردن یا اسپوندیلوزیس گردن به مانند سایر بیماریها، با گرفتن شرح حال و معاینه بالینی شروع می شود و در ادامه ممکن است از اقدامات  پارا کلینیکی کمک گرفته شود. در معاینه بالینی ، پزشک به دامنه حرکتی گردن توجه می کند و قدرت عضلات و رفلکسهای عصبی را بررسی می کند وهمچنین به نحوه راه رفتن بیمار توجه می نماید. اختلال در موارد یادشده می تواند بیانگر فشار روی ریشه های عصبی یا نخاع باشد. پزشک معمولا از تصویر برداری برای مشاهده جزئیات ستون مهر ه ها و تائید تشخیص و نحوه درمان آرتروز گردن استفاده می کند.گرافی ساده گردن،ام آر آی ، سی تی اسکن و میلوگرافی  روشهای مختلف تصویر برداری هستند که بر حسب شرایط بیمار، مورد استفاده قرار می گیرند. گاهی اوقات برای بررسی عملکرد ریشه های عصبی و افتراق درگیری ریشه عصبی از سایر بیماریها ، از نوار عصب و عضله  استفاده می شود.

    درمان آرتروز گردن

    نحوه درمان آرتروز گردن ، بستگی به نوع و شدت علائم و نشانه های بیمار دارد.هدف از درمان ، بهبود درد گردن،کمک به بیمار تا بتواند فعالیتهای معمول خود را تا حد امکان انجام دهد، جلوگیری از آسیب دائم به نخاع و اعصاب  و پیشگیری از بازگشت مجدد علائم می باشد. در این راستا علاوه بر آموزش بیمار از موارد زیر کمک گرفته می شود:

    الف- داروها

    ۱-داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مانند برو فن که برای کاهش التهاب و درد استفاده می شود.

    ۲-کورتیکواستروئیدها (کورتن):یک دوره کوتاه مدت کورتن خورکی ممکن است در جهت کاهش درد و التهاب مفید باشد . در موارد درد شدید فرم تزریقی می تواند کمک کننده باشد.

    ۳-شل کننده های  عضلانی

    ۴-داروهای ضد تشنج : مانند گاباپنتین برای کاهش علائم ناشی از تحریک ریشه های عصبی کار برد دارد .

    ۵-داروهای ضد افسردگی: بعضی از این داروها می توانند درد گردن ناشی آرتروز را کاهش دهند.

    ب- فیزیوتراپی

    فیزیوتراپی گردن شامل به کارگیری مدالیته های مختلف از قبیل گرما، سرما و جریان الکتریسیته و کشش و تقویت عضلات گردن و گاهی کشش گردن، می تواند برای کاهش درد و افزایش دامنه حرکتی گردن مفید باشد.

    ج- استفاده از گردنبند طبی: گردنبند طبی ( سخت ویا نرم) به مدت کوتاه ( حد اکثر ۲ هفته) می تواند کمک کننده باشد.

    د- جراحی: در صورتی که درمان غیر جراحی با شکست مواجه شود ویا علائمی دال بر فشار بر نخاع وجود داشته باشد ویا ضعف عضلانی دستها و پاها شدید یا پیشرونده باشد ، نیاز به عمل جراحی می باشد تا فضای بیشتری برای اعصاب و نخاع ایجاد شود.

    باید توجه داشت که آرتروزهای ملایم گردن، معولا با استفاده کوتاه مدت از گردنبند طبی نرم ،استفاده از گرما یا سرما ، مصرف مسکنهای عادی مانند بروفن  و ورزش ملایم بهبود می یابند. افرادی که روزانه پیاده روی می کنند کمتر به درد گردن وکمر مبتلا می شوند.همچنین ذکر این نکته لازم است که رعایت سبک درست زندگی و بهداشت ستون فقرات که در نوشتارهایی مجزا به آن پرداخته شده است ، از موارد اساسی درمان و خصوصا پیشگیری از بازگشت مجدد علائم می باشند.

     

     

     

     

     

  • شما هم نوشته ای بنویسید chat_bubble_outline

    account_circle
    email
    language
    mode_edit

ارتباط مستقیم با دکتر پاک منش